Google Project Zero: 30 dni na ujawnienie luk
Project Zero przechodzi z 90+30 do Full 90, potem 60 i 30 dni. Wyjaśniamy harmonogram, patch gap, rolę AI i przygotowanie producentów.
- AUTOR
- Karol Rapacz / CEO Breachroad · OSCP · PNPT
- PUBLIKACJA
- 17 listopada 2026
- CZAS CZYTANIA
- 21 min czytania
- TEMAT
- Podatności i CVE
Google Project Zero zmienia zasady skoordynowanego ujawniania podatności. Zespół odszedł od modelu „90+30”, uruchomił stały termin Full 90, zapowiedział przejście do 60 dni 2 lutego 2027 roku i do 30 dni 3 stycznia 2028 roku. Po upływie terminu szczegóły techniczne mają zostać opublikowane niezależnie od tego, czy producent zdążył wydać poprawkę.
Zmiana została ogłoszona 13 listopada, a w dniach 16–17 listopada stała się jednym z najważniejszych tematów dla zespołów product security. Oficjalna polityka Project Zero nie oznacza, że każdy vendor od dziś ma 30 dni. Harmonogram jest stopniowy i przypisuje zgłoszeniu regułę obowiązującą w dniu raportu.
To rozróżnienie jest kluczowe dla rzetelnego SEO i bezpieczeństwa: chwytliwy nagłówek „Google skraca termin do 30 dni” jest prawdziwy jako kierunek, ale pełny model wymaga konkretnych dat, wyjątków i zrozumienia patch gap.
Harmonogram Full X
Nowe zasady są proste na poziomie zegara:
| Data zgłoszenia podatności | Reguła | Planowany termin ujawnienia |
|---|---|---|
| od 13 listopada 2026 do 1 lutego 2027 | Full 90 | 90 dni od raportu |
| od 2 lutego 2027 do 2 stycznia 2028 | Full 60 | 60 dni od raportu |
| od 3 stycznia 2028 | Full 30 | 30 dni od raportu |
Project Zero publikuje szczegóły po X dniach bez uzależniania terminu od daty wydania poprawki. Jeżeli vendor naprawi błąd w dniu 47, disclosure nastąpi w dniu 90 przy obecnej polityce. Jeżeli poprawki nie będzie w dniu 90, szczegóły również zostaną ujawnione.
Zespół nadal śledzi stan naprawy i zamierza informować, czy użytkownicy są chronieni. Stan poprawki nie będzie jednak punktem decyzyjnym dla zegara. Ma to uprościć zasady i umożliwić ich automatyzację po obu stronach procesu.
Co zniknęło z modelu 90+30
Od 2021 roku Project Zero stosował 90 dni na naprawę oraz dodatkowe 30 dni „soak time”, jeżeli vendor zdążył przygotować poprawkę. Ten okres miał dać czas na dystrybucję i adopcję aktualizacji. W praktyce disclosure mogło więc nastąpić do 120 dni po zgłoszeniu.
Nowy model usuwa większość specjalnych przypadków, w tym dodatkowy grace period i variant policy. Project Zero argumentuje, że w świecie szybkiej analizy poprawek utrzymywanie fikcji tajemnicy po wydaniu patcha może dawać użytkownikom fałszywe poczucie bezpieczeństwa.
W uzasadnieniu zmiany Natalie Silvanovich pisze, że AI skróciło czas odkrywania i weaponizacji podatności na podstawie poprawki. Zespół przyjmuje „zero patch-to-exploitation time” jako rozsądny, choć niedoskonały model zachowania napastnika. Oznacza to projektowanie procesu tak, jakby analiza różnicy mogła rozpocząć się natychmiast po publikacji.
Wyjątki nadal istnieją
Full X nie jest mechaniczną regułą bez wyjątków. Oficjalna polityka wymienia:
- podatności aktywnie wykorzystywane wobec realnych użytkowników, dla których obowiązuje osobna polityka Google i zasadniczo termin siedmiu dni;
- podatności, których szczegóły zostały wcześniej upublicznione przez inną stronę;
- wcześniejsze ujawnienie na prośbę producenta;
- rzadkie wyjątki, gdy disclosure groziłoby masową szkodą, a opóźnienie realnie pomaga jej zapobiec.
Google podaje, że wyjątki są rzadkie i rejestrowane publicznie. Nie można zatem zakładać, że każdy trudny produkt sprzętowy automatycznie uzyska wydłużenie. Producent powinien przygotować alternatywne kontrole: wyłączenie funkcji, zmianę konfiguracji, regułę serwerową lub inne zabezpieczenie, które chroni użytkowników zanim pełna aktualizacja dotrze do urządzenia.
Dlaczego Project Zero wskazuje na AI
Project Zero opisuje trzy presje. Po pierwsze, LLM zwiększają szybkość wyszukiwania i wykorzystania błędów oraz prawdopodobieństwo, że wiele podmiotów odkryje tę samą lukę. Po drugie, analiza różnicowa patcha może niemal natychmiast ujawnić obszar i mechanizm podatności. Po trzecie, AI zwiększa liczbę raportów generowanych przez sam zespół badawczy.
To nie jest dowód, że wszystkie exploity powstają automatycznie. Jest to decyzja procesowa oparta na założeniu ryzyka: organizacja nie powinna polegać na tym, że poprawka przez kilka tygodni pozostanie nieprzeanalizowana. Opublikowany 16 listopada raport GTIG o autonomicznym exploit_agent daje tej zmianie dodatkowy kontekst operacyjny.
Patch gap jest ważniejszy niż data commita
Patch gap to czas od dostępności naprawy do ochrony realnego użytkownika. W łańcuchu upstream–downstream może obejmować twórcę biblioteki, producenta systemu, dystrybucję, integratora, operatora urządzenia i administratora końcowego.
Przykład: projekt open source poprawia sterownik w dniu 20. Producent chipsetu integruje zmianę w dniu 30, producent telefonu buduje firmware w dniu 45, operator zatwierdza go w dniu 60, a użytkownik instaluje w dniu 75. Informacja „naprawiono po 20 dniach” nie opisuje rzeczywistego okna ryzyka.
Project Zero rozwija od 2025 roku Reporting Transparency. W ciągu około tygodnia od zgłoszenia publikuje identyfikator raportu, producenta lub projekt, produkt, datę zgłoszenia i deadline — bez szczegółów technicznych, PoC i danych ułatwiających znalezienie błędu. Ma to ostrzegać zależności downstream, zanim pełne disclosure stanie się publiczne.
Co oznacza 30 dni dla producenta oprogramowania
Trzydzieści dni nie pozostawia miejsca na sekwencyjny proces: najpierw triage, potem znalezienie właściciela, następnie analiza, implementacja, test, dokumentacja, pakiet, wdrożenie i dopiero komunikacja. Część działań musi przebiegać równolegle.
Producent potrzebuje przed zgłoszeniem:
- działającego kanału security@ i polityki CVD;
- dyżuru oraz zastępstwa dla właścicieli komponentów;
- mapy produktów i wersji downstream;
- odtwarzalnego builda oraz szybkiego pipeline’u bezpieczeństwa;
- testów regresji dla krytycznych ścieżek;
- możliwości wydania out-of-band update;
- podpisywania artefaktów i automatycznego rollbacku;
- gotowych szablonów advisory, CVE i komunikacji z klientem;
- metryk pokazujących, czy poprawka dotarła do użytkownika;
- alternatywnej mitygacji, gdy pełny patch wymaga więcej czasu.
Bez tych elementów zespół traci pierwsze dni na organizację, nie naprawę. DevSecOps w CI/CD powinien obejmować tryb awaryjny, a nie tylko standardowy release raz w miesiącu.
Triage jakości, nie kolejka według głośności
Project Zero zaznacza, że raportuje podatności o istotnej wadze i udowodnionym wpływie. Jego raporty mają wysoką odtwarzalność, czytelność i analizę osiągalności. Polityka Full X jest projektowana dla takiej jakości wejścia.
Vendor otrzymujący automatyczne, niskiej jakości zgłoszenia nie powinien traktować każdego z nich identycznie. Potrzebny jest szybki triage: czy raport zawiera wersję, warunki, dowód, wpływ, powtarzalność i bezpieczny kontakt z badaczem. AI może zwiększyć zarówno prawdziwe odkrycia, jak i fałszywe alarmy.
Nie wolno jednak używać problemu „AI slop” jako wymówki dla ignorowania rzetelnego raportu. Proces powinien odróżniać jakość metodą techniczną, a nie reputacją albo emocjonalnym tonem zgłaszającego.
Jak skrócić czas naprawy bez obniżania jakości
Szybkość nie oznacza pominięcia testów. Oznacza wcześniejsze inwestycje i ograniczenie zmiany. Poprawka bezpieczeństwa powinna być minimalna, mieć test, przejść review i zostać wdrożona canary. Duży refactor pod presją deadline’u zwiększa ryzyko regresji.
Praktyczny workflow:
- potwierdź odbiór i nadaj właściciela w ciągu godzin;
- odtwórz problem w izolowanym środowisku;
- zmapuj wszystkie produkty i gałęzie;
- przygotuj test, który najpierw pokazuje błąd;
- wprowadź najmniejszą skuteczną zmianę;
- uruchom testy funkcjonalne i bezpieczeństwa;
- przygotuj advisory oraz mitygację równolegle;
- wdroż canary i obserwuj telemetrię;
- podpisz i opublikuj artefakty dla wszystkich wspieranych wersji;
- mierz instalację, nie tylko pobranie.
W przypadku braku możliwości patcha ogranicz funkcję, zmień konfigurację serwerową albo zastosuj kontrolę na warstwie usługi. Project Zero podkreśla, że nie-patchowe strategie mogą być prawidłową ochroną, o ile realnie zabezpieczają użytkownika.
Co powinien zmienić klient przedsiębiorstwa
Nowa polityka dotyczy relacji badacz–producent, ale przedsiębiorstwo końcowe odczuje krótszy czas między sygnałem a publikacją szczegółów. Zespół vulnerability management powinien obserwować Reporting Transparency, listy producentów, CISA KEV, krajowe CSIRT-y i własny SBOM.
Potrzebna jest ścieżka emergency change. Nie każda poprawka wymaga tego trybu, lecz krytyczna luka w publicznym systemie nie może czekać na comiesięczne CAB. Proces musi określać osobę akceptującą ryzyko, zakres testu, canary, rollback i niezależny monitoring.
Warto mierzyć:
- czas do identyfikacji dotkniętych zasobów;
- czas do decyzji o patchu lub mitygacji;
- czas do pierwszego i pełnego wdrożenia;
- liczbę wyjątków po deadline;
- różnicę między serwerami produkcyjnymi i DR;
- odsetek aktywów z wiarygodnym właścicielem;
- czas do retestu.
Szczegółowy model biznesowej priorytetyzacji zawiera poradnik zarządzania krytycznymi podatnościami.
Sprzęt, medycyna i infrastruktura krytyczna
Najtrudniejsze są produkty o długim cyklu certyfikacji: firmware, urządzenia medyczne, samochody i systemy przemysłowe. Pełna aktualizacja w 30 dni może być nierealna, ale brak ochrony nie jest jedyną alternatywą.
Producent powinien zawczasu projektować mechanizmy wyłączenia funkcji, reguły serwerowe, segmentację, zdalną konfigurację, monitoring oraz bezpieczne aktualizacje modułowe. Klient potrzebuje rekomendacji kompensacyjnych możliwych do wdrożenia bez naruszania certyfikacji urządzenia.
Project Zero wybrał stopniowe przejście właśnie dlatego, że natychmiastowe Full 30 mogłoby skłonić część vendorów do rezygnacji albo chaotycznych poprawek. Harmonogram ma być ambitny, ale dać czas na przebudowę infrastruktury naprawczej.
CVD i relacja z badaczem
Krótszy deadline zwiększa znaczenie dobrze działającego coordinated vulnerability disclosure. Automatyczne potwierdzenie nie wystarczy. Badacz potrzebuje człowieka, numeru sprawy, bezpiecznego kanału i informacji o kolejnych etapach, które nie ujawniają wrażliwych szczegółów.
Spór o severity nie powinien zatrzymywać reprodukcji. CVSS opisuje część ryzyka, ale nie rozwiązuje osiągalności, ekspozycji ani wpływu na realny produkt. Project Zero nie uzależnia terminu od severity, ponieważ wpływ nie zmienia prawdopodobieństwa niezależnego odkrycia.
Organizacja powinna mieć politykę przyjmowania raportów, safe harbor, klucz szyfrujący i jasny zakres. To ogranicza ryzyko, że wartościowe zgłoszenie utknie w formularzu wsparcia.
Dlaczego pełne disclosure może pomagać obronie
Publikacja szczegółów po terminie zwiększa ryzyko dla niezałatanych systemów, ale daje obrońcom możliwość niezależnej weryfikacji, tworzenia detekcji i oceny mitygacji. Bez disclosure klienci są całkowicie zależni od komunikatu producenta, który może nie opisywać warunków lub wpływu.
Odpowiedzialna publikacja nie musi zawierać gotowego, destrukcyjnego exploita. Może opisać przyczynę, wersje, warunki, skutek i sposób potwierdzenia naprawy. Celem jest równowaga między naciskiem na producenta a ochroną użytkownika.
Fakty źródłowe i wnioski Breachroad
Project Zero potwierdza przejście na Full 90 od 13 listopada 2026, Full 60 od 2 lutego 2027 i Full 30 od 3 stycznia 2028. Potwierdza usunięcie grace period, zachowanie nielicznych wyjątków i kontynuację Reporting Transparency. Zespół wskazuje AI, patch-to-exploitation i wzrost liczby raportów jako powody zmiany.
Zalecenia dotyczące SLA, emergency change, metryk, canary, CVD i produktów regulowanych są analizą Breachroad. Organizacja może je zweryfikować przez audyt bezpieczeństwa IT oraz testy penetracyjne web i API.
Najważniejszy wniosek
Full 30 nie zaczyna się dziś, ale czas na przygotowanie zaczyna się dziś. Producent, który w 2028 roku będzie dopiero budował kanał security, pipeline hotfix i mapę downstream, nie zmieści się w trzydziestu dniach bez ryzyka dla jakości.
Najlepszą metryką nie jest data zamknięcia ticketu. Jest nią chwila, w której chroniony jest użytkownik końcowy. Nowa polityka Project Zero przesuwa uwagę właśnie na tę ostatnią milę: od poprawionego kodu do faktycznie zaktualizowanego produktu.


