ScreenConnect i SCKit: ataki przez dodatki RMM+
ConnectWise zakończył dochodzenie ScreenConnect, lecz ataki trwają. Wyjaśniamy SCKit, CVE-2026-84869, dodatki RMM+ oraz bezpieczne dochodzenie MSP.
- AUTOR
- Karol Rapacz / CEO Breachroad · OSCP · PNPT
- PUBLIKACJA
- 17 listopada 2026
- CZAS CZYTANIA
- 22 min czytania
- TEMAT
- Łańcuch dostaw
ConnectWise zakończył własne dochodzenie w sprawie aktywności wymierzonej w środowiska ScreenConnect, ale ostrzega, że działania ochronne nadal są wymagane. Badacze nadal obserwują aktywność wobec instalacji on-premises, w których nie wyłączono wskazanych dodatków firm trzecich albo nie zaktualizowano klientów techników.
Końcowa aktualizacja została opublikowana 16 listopada 2026 o 20:00 UTC, dlatego 17 listopada administratorzy MSP i zespoły bezpieczeństwa powinni traktować sprawę jako aktywny problem operacyjny, a nie zamknięty komunikat historyczny. Oficjalny ConnectWise Trust Center wymaga dwóch oddzielnych działań: wyłączenia określonych rozszerzeń RMM+ oraz potwierdzenia, że każdy klient technika działa w wersji 26.6.5 lub nowszej.
Aktualizacja samego serwera nie potwierdza aktualizacji stacji technika. Wyłączenie rozszerzenia nie usuwa dostępu ani persistence, które napastnik mógł już utworzyć. To najważniejsze dwie pułapki w tej sprawie.
Co potwierdził ConnectWise
ConnectWise potwierdza zgłoszenia nieautoryzowanego dostępu do części kont partnerskich ScreenConnect i użycie funkcji zdalnego dostępu do wdrażania nieautoryzowanego oprogramowania. W swojej analizie nie znalazł dowodów na kompromitację infrastruktury ConnectWise ani na to, że początkowy dostęp wynikał z podatności samego serwera ScreenConnect.
Ocena producenta wskazuje na nadużycie niezależnie rozwijanych rozszerzeń z rodziny RMM+. Około 400 środowisk partnerskich miało zainstalowane co najmniej jedno z takich rozszerzeń. Ta liczba oznacza obecność dodatku, nie liczbę potwierdzonych włamań.
Do natychmiastowego wyłączenia wskazano:
- Labtech Plus;
- RMM Plus;
- RMM+;
- RMM Plus Password Link;
- RMM+ Password Link.
ConnectWise wcześniej prewencyjnie wyłączył je w monitorowanych środowiskach chmurowych, ale nie może zrobić tego za administratora instalacji on-premises. Nie wolno ponownie instalować ani włączać tych dodatków do czasu dalszych wytycznych.
CVE rozszerzenia i odrębna luka klienta
W tej historii występują co najmniej dwa różne problemy, których nie należy łączyć w jedno CVE.
Pierwszy dotyczy niezależnego rozszerzenia RMM+. ConnectWise informuje o błędzie uwierzytelnienia w wersjach 1.0.31 i 1.0.32, które mogły zaakceptować pusty klucz dostępu, gdy klucz nie był skonfigurowany. Dla problemu przypisano CVE-2026-127063, a informacje producent linkuje z Trust Center do własnego repozytorium disclosure.
Drugi to CVE-2026-84869 w kliencie ScreenConnect. Biuletyn bezpieczeństwa ConnectWise opisuje brak autoryzacji, który w określonych warunkach pozwalał przesłać i wykonać plik przez aktywną sesję bez autoryzacji lub potwierdzenia hosta. Podatne są wersje klienta starsze niż 26.6.5; CVSS wynosi 9.9.
Wersja 26.6.5 blokuje obserwowaną próbę przejścia SCKit z zainfekowanego endpointu na stację technika. Nie rozwiązuje jednak źródłowego problemu rozszerzenia i nie usuwa kompromitacji, która już nastąpiła. Z kolei samo wyłączenie rozszerzenia nie aktualizuje klientów.
Czym jest SCKit w tej kampanii
Według informacji przytoczonych przez ConnectWise niezależni badacze obserwowali toolkit nazwany SCKit. Po uzyskaniu dostępu napastnicy wdrażali nieautoryzowane klienty ScreenConnect i dodatkowe skrypty. Narzędzie miało próbować rozprzestrzeniać się z przejętego endpointu na stację technika podczas interaktywnego połączenia, a następnie do kolejnych systemów.
ConnectWise podkreśla, że w czasie publikacji badacze nie potwierdzili udanej realizacji mechanizmu endpoint-to-technician. Potwierdzono natomiast, że klient 26.6.5 i nowszy blokuje tę technikę. Rzetelna analiza musi zachować oba fakty: zdolność projektowa narzędzia oraz brak potwierdzonego sukcesu konkretnego mechanizmu w obserwowanej telemetrii.
Nie zmniejsza to ryzyka dla środowiska MSP. Legalne narzędzie zdalnego zarządzania daje dużą skalę. Jedno konto, rozszerzenie lub stacja technika może łączyć się z wieloma klientami. Dlatego blast radius jest większy niż w typowej aplikacji jednego przedsiębiorstwa.
Dlaczego serwer „aktualny” nie wystarczy
ScreenConnect składa się z serwera, klientów techników i agentów dostępowych na endpointach. Operator może widzieć aktualną wersję serwera albo korzystać z chmury automatycznie aktualizowanej przez producenta, podczas gdy klient na laptopie technika pozostaje stary.
ConnectWise wprost wymaga weryfikacji zainstalowanej wersji na każdej stacji technika. Nie należy opierać się na wersji konsoli. Po aktualizacji mogą być potrzebne reinstalacja klientów hosta i aktualizacja agentów dostępowych.
Inwentaryzacja powinna objąć:
- wszystkie instancje chmurowe i on-premises;
- każdą stację technika, w tym urządzenia zapasowe;
- klientów pozostawionych na obrazach VDI;
- agentów na endpointach klientów;
- integracje Automate i inne narzędzia RMM;
- nieaktywne konta oraz konta awaryjne;
- rozszerzenia na każdej instancji;
- wersje zapisane w backupach i szablonach maszyn.
To klasyczny problem łańcucha dostaw: wersja produktu centralnego nie opisuje całego ekosystemu wykonującego zaufane działania.
Natychmiastowe działania dla MSP
Pierwsza faza nie wymaga dowodu kompromitacji. Administrator on-premises powinien natychmiast potwierdzić stan i wyłączyć pięć wskazanych rozszerzeń. Następnie musi sprawdzić wersję klienta każdego technika i przejść do 26.6.5 lub nowszej wspieranej wersji.
Kolejne działania:
- zachowaj historię Run Command, aktywność API rozszerzeń, Toolbox i audit log;
- zinwentaryzuj nieautoryzowane klienty zdalnego dostępu i nowe narzędzia;
- przejrzyj administratorów, role, uprawnienia i zmiany konfiguracji;
- unieważnij aktywne sesje z zaufanego urządzenia;
- zresetuj właściwe poświadczenia i wymuś MFA;
- usuń oczekujące nieautoryzowane komendy i narzędzia dopiero po zachowaniu dowodów;
- odizoluj podejrzane urządzenia;
- skontaktuj się z obsługiwanymi klientami według ustalonego planu incydentowego.
Reset hasła nie zawsze unieważnia istniejącą sesję. Dlatego potrzebne jest jawne odwołanie tokenów i sesji w ScreenConnect oraz w powiązanym dostawcy tożsamości.
Nie badaj incydentu przez podejrzany ScreenConnect
ConnectWise zaleca, aby nie używać ScreenConnect do badania ani czyszczenia endpointu podejrzanego o kompromitację. Jeżeli kanał zdalnego zarządzania jest częścią ścieżki ataku, działania wykonywane tym samym kanałem mogą być obserwowane, modyfikowane albo wykorzystane do dalszego ruchu.
Dochodzenie powinno używać zaufanego narzędzia out-of-band: funkcji response w EDR, fizycznego dostępu, oddzielnego jump hosta lub innego niezależnie zweryfikowanego kanału. Zespół musi zachować obrazy, pamięć, logi i chronologię przed usuwaniem persistence.
To zasada ogólna: narzędzie administracyjne objęte incydentem staje się dowodem i potencjalnie niezaufanym medium. Monitoring bezpieczeństwa dla MSP powinien przewidywać zapasową ścieżkę reagowania.
Telemetria do przeglądu
Priorytetowe źródła to audit log ScreenConnect, historia poleceń, aktywność rozszerzeń, logi instalacji klienta, procesy i usługi Windows, EDR, DNS, proxy oraz dostawca tożsamości. W środowiskach klienta sprawdź instalacje nieznanego oprogramowania zdalnego i procesy uruchomione przez agenta.
Sygnały warte korelacji:
- komenda pobierająca skrypt lub instalator z nieznanej domeny;
- cicha instalacja kolejnego klienta zdalnego dostępu;
- nowy administrator lub zmiana roli bez ticketu;
- logowanie technika z nietypowej lokalizacji lub urządzenia;
- pusta lub nieoczekiwana wartość klucza dla API RMM+;
- masowe wykonanie tego samego polecenia na wielu klientach;
- połączenie ze stacją technika bezpośrednio po obsłudze podejrzanego endpointu;
- wyłączenie EDR, zmianę reguł lub usunięcie logów;
- nowe zadanie harmonogramu, usługę albo persistence w profilu użytkownika;
- utrzymującą się sesję po zmianie hasła.
Brak znanego IOC nie wyklucza kompromitacji. Legalne funkcje RMM pozwalają napastnikowi działać bez niestandardowego malware. Właśnie dlatego zachowanie, tożsamość i zmiana stanu są ważniejsze niż sama sygnatura pliku.
Model blast radius dla dostawcy usług
MSP powinien zbudować macierz: konto technika → instancja → klienci → endpointy → uprawnienia. Następnie zaznaczyć, które elementy były osiągalne w czasie podejrzanej aktywności. Nie każde konto ma dostęp do wszystkich klientów, a dokładna mapa pozwala ograniczyć zawiadomienia i dochodzenie do właściwego zakresu bez pomijania zależności.
Ważne są także połączenia pośrednie. Technik może mieć zapisane poświadczenia w przeglądarce, dostęp do dokumentacji, sejfu haseł, portalu dostawcy i poczty. Przejęcie stacji nie kończy się na ScreenConnect. Bezpieczeństwo dostawców i TPRM powinno uwzględniać ten model zależności.
Klient MSP ma prawo oczekiwać informacji: czy jego endpoint był w zasięgu, jakie logi sprawdzono, jakie działania wykonano i które niewiadome pozostają. Stwierdzenie „zaktualizowaliśmy serwer” nie odpowiada na te pytania.
Hardening po opanowaniu zdarzenia
Po zakończeniu dochodzenia organizacja powinna ograniczyć liczbę rozszerzeń, usunąć dodatki bez właściciela i prowadzić allowlistę. Każdy plugin powinien mieć źródło, wersję, właściciela, zakres uprawnień, wynik przeglądu i plan wycofania.
Konta techników wymagają MFA odpornego na phishing, osobnych tożsamości administracyjnych i dostępu just-in-time. Nie używaj tego samego konta do poczty, codziennej pracy i zarządzania klientami. Stacje techników powinny być uprzywilejowanymi stacjami roboczymi z kontrolą aplikacji i ograniczonym Internetem.
Rozdziel także narzędzie wdrażania od narzędzia obserwacji. Jeżeli atakujący kontroluje RMM, nie powinien móc usunąć niezależnych logów SIEM ani wyłączyć wszystkich sensorów. Eksport audit logów poza tenant i alert na zmianę retencji pomagają zachować dowód.
Aktualizacja a kompromitacja
Patch usuwa znaną ścieżkę przyszłego nadużycia. Nie usuwa utworzonego konta, nowego agenta, zaplanowanego zadania, tokenu, klucza ani narzędzia zdalnego. ConnectWise wyraźnie ostrzega, że wyłączenie rozszerzeń i aktualizacja nie usuwają dostępu już ustanowionego na urządzeniu.
Dlatego sekwencja powinna być kontrolowana:
- zabezpiecz dowody;
- odizoluj potwierdzone lub silnie podejrzane systemy;
- zamknij pierwotne ścieżki wejścia;
- unieważnij sesje i poświadczenia;
- usuń persistence lub odbuduj system z zaufanego źródła;
- zaktualizuj serwer, klientów i agentów;
- wykonaj retest i hunting w rozszerzonym zakresie;
- przywracaj łączność etapami.
W środowisku o wysokim zaufaniu odbudowa stacji technika może być pewniejsza niż próba selektywnego czyszczenia.
Plan dla klienta korzystającego z MSP
Klient nie musi czekać biernie. Powinien zapytać dostawcę, czy używa ScreenConnect, czy miał wskazane dodatki, czy zweryfikował wersje klientów techników i czy przejrzał telemetrię pod kątem nieautoryzowanych komend.
Własny SOC powinien wyszukać nowe narzędzia zdalnego dostępu, nieoczekiwane procesy uruchomione przez agenta, zmiany kont lokalnych i domenowych oraz nietypowy ruch ze stacji zarządzających. Jeżeli dostawca korzystał z kont uprzywilejowanych w środowisku klienta, oceń potrzebę rotacji po zakończeniu containment.
Umowa i playbook powinny określać czas powiadomienia, dostęp do logów, odpowiedzialność za zachowanie dowodów oraz kanał awaryjny niezależny od narzędzia RMM. Ataki na łańcuch dostaw oprogramowania pokazują, dlaczego te zapisy są kontrolą techniczną, nie formalnością.
Fakty źródłowe i wnioski Breachroad
ConnectWise potwierdza zakończenie dochodzenia, dalszą aktywność wobec niezałatanych środowisk, wymaganie wyłączenia dodatków, aktualizacji każdego klienta technika do co najmniej 26.6.5 oraz potrzebę niezależnego dochodzenia. Potwierdza też około 400 środowisk z dodatkami — nie 400 potwierdzonych ofiar — i brak dowodów na kompromitację własnej infrastruktury.
Macierz blast radius, kolejność response, dodatkowe korelacje i rekomendacje architektoniczne są wnioskami Breachroad. Organizacje mogą zweryfikować je przez pentest infrastruktury i audyt bezpieczeństwa IT.
Najważniejszy wniosek
W sprawie ScreenConnect trzeba wykonać dwa odrębne zadania: wyłączyć wskazane rozszerzenia oraz zaktualizować klienta na każdej stacji technika. Następnie trzeba założyć, że patch nie cofa czasu i sprawdzić, czy dostęp lub persistence nie zostały ustanowione wcześniej.
Największe ryzyko wynika z zaufania transitowego: endpoint klienta ufa technikowi, technik ufa platformie, platforma ufa rozszerzeniu. Bez inwentaryzacji całego łańcucha aktualny serwer może dawać fałszywe poczucie bezpieczeństwa.


